بعد از افطار يا بعد از زوال امساك نمايد و اگر قبل از زوال به گردد و افطار نكرده بود واجب باشد نيّت و امساك ان روز كافى باشد ششم طهارتست از حيض و نفاس و انشرط صحّت روزه است و صحيح نيست روزه از زن حايض و نفسا و اگر چه پيش از غروب بيك لحظه پيدا شود و يا بعد از صبح باز ايستد و اگر بعد از طلوع صبح پاك شود سنّت است انروز را امساك نمايد و بر ايشان قضاى روزه واجب است نه نماز و اگر شب پاك گردد و غسل نكند انروز قضا كند و كفارت نباشد امّا مستحاضه چون غسلهايى كه برو واجب است در روز بجا اورد روزه‌اش صحيح باشد و الّا باطل و قضا واجب گردد هفتم طهارتست از حدث جنابت پس اگر جنب شب ترك غسل كند عمدا تا طلوع صبح شود يا خواب كند بى نيّت انكه شب غسل كند تا طلوع صبح يا بعد از بيدار شدن يك بار يا بيشتر باز بخواب رود روزه‌اش باطل باشد و قضا و كفارت واجب و اگر عاجز بود از غسل تيمّم كند و اگر بعد از صباح كه از خواب بيدار گردد جنب باشد صحيح باشد روزهء رمضان و روزهء نذر روز معيّن و امّا روزه قضا و نذر مطلق صحيح نباشد و در روزهء سنّت خلاف است و احتلام در روز بخواب يا بيقصد روزه را باطل نمىكند و جائز است تأخير غسل و شرايط قضاى روزه بلوغ است و عقل در تمامى روز و عدم كفر و بيهوشى پس واجب باشد قضا بر مرتد و حايض و نفسا و مسافر و مريضى بعد از زوال عذر باب سوّم در نيّت و انشرط است در روزه و صحيح نيست بى نيّت خواه واجب باشد يا سنّت معيّن باشد يا غير معيّن و در رمضان كافى است نيّت روزه و وجوب و قربت چنين كه فردا روزه ميدارم واجب تقرّب به خدا و امّا در غير رمضان واجب است تعيين انكه چه روزه است بانكه قضا است يا نذر يا كفارت يا غير ان به اين كيفيّت كه فردا روزه ميدارم قضا از رمضان براى انكه واجب است تقرّب به خدا و وقت ان از اوّل شب است تا بطلوع صبح در روزهء رمضان و نذر معيّن پس اگر عمدا ترك كند تا بعد از طلوع روزه‌اش باطل باشد و اگر فراموش كند يا انكه نداند كه فردا از رمضان خواهد بود و پيش از زوال معلوم كند نيّت كند تا بزوال و اگر از زوال بگذرد باطل باشد و قضا واجب و امّا روزهء غير معيّن همچو قضا و روزهء نذر مطلق و روزهء سنّت وقت نيّت ان از اوّل شب است تا بزوال و بعضى گفته‌اند نيّت روزهء سنّت تا باخر روز جائز باشد و لازمست از براى هر روز نيّتى در رمضان و غير ان و بعضى گفته‌اند كه يكنيّت در اوّل رمضان از براى جميع ان كافى است و جائز نيست روز شك بنيّت رمضان و سنّت است بنيّت انكه از شعبانست پس اگر ظاهر گردد كه رمضان بوده محسوب باشد و اگر بنيّت رمضان روزه دارد باطل باشد و قضا بايد داشت اگر ظاهر شود كه رمضان بوده و اگر در انروز بنيّت افطار باشد و پيش از زوال معلوم شود كه از رمضانست و افطار نكرده باشد نيّت كند و محسوب باشد و اگر بعد از زوال معلوم شود امساك كند بر سبيل سنّت و قضا بدارد و اگر بنيّت روزه باشد و در روز ظاهر گردد كه رمضانست نيّت وجوب كند و اگر چه بعد از زوال باشد و محسوب باشد و اگر روز شك نيّت فرضى ديگر دارد صحيح باشد و از انمحسوب پس اگر ظاهر شود كه رمضان بوده از رمضان محسوب باشد و انفرضرا قضا كند و واجب است كه بر حكم نيّت باشد تا باخر روز پس اگر در اثناى روز نيّت افطار كند يا مرتد گردد و باز مسلمان شود يا تردد كند كه افطار كند يا نه روزه‌اش باطل باشد و همچنين است اگر نيّت افساد كند و پيش از زوال تجديد نيّت و روزه كند و درينچهار مسئلهء اخرين خلاف كرده‌اند باب چهارم در احكام افطار و ان يا موجب قضاست تنها يا قضا و كفارت و اين در روزهء رمضانست و نذر معيّن و شبه ان و اعتكاف واجب و قضاى رمضان بعد از زوال امّا انچه موجب قضا و كفارتست هفت است اوّل خوردن و اشاميدن هر چيزى